Wednesday, March 05, 2008

Sir Peter Greenaway

Βρέθηκα στο Trondheim, στην παρουσίαση της τελευταίας ταινίας του Peter Greenaway, με τίτλο 'Nightwatching' στα πλαίσια του φεστιβάλ Kosmorama. Την ταινία προλόγισε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, κάνοντας μια αναφορά στην τέχνη του κινηματογράφου μέσα από τα μάτια του.

Κάπου ανάμεσα στον κόσμο, διακριτική και φανερά ενθουσιαμένη, η υπέροχη Liv Ulmann.



"What are you all doing here on a Sunday morning? I guess you all have better things to do. Is it true that shops are all closed on a Sunday morning in Trondheim? (Yes) Is it because you are a religious country?!

Ok, it is very dangerous of course for a director to stand in front of his audience and start talking about it because we’ll rapidly start watching the film and soon you’ ll say ‘Well…. That’s not what he said. And what he said doesn’t necessarily reflect what I am now seeing’.

But let me give you just one or two truths and a little of a fact story. I was trained as a painter and for these 8000 years of painting history are far more exciting than 112 years of cinema. And I believe cinema is now brain dead. And I think cinema is an art-cake preoccupation which might have been very exciting for our fathers and fore-fathers, but after the digital revolution its days are severely gone. I will give you a date for the death of cinema: 31 September 1983. That is the day when the ‘zapper’ or the ‘remote control’ was introduced in the living room of the world.

Look at you! In a few minutes you’re gonna be sitting in the dark. What the fuck are you doing sitting in the dark?!? Man is not a night-living animal! You’re all looking at one direction, but the world is all around you. What do you think you are doing now? And if you watch a film, you are all obliged to sit and be steady for 120 minutes! So, what is it?? Sitting in the dark, looking at one direction, sitting still. Shame on you! It’s a silly game that we have invented. Of course you all know, and have accepted, and will play the game! But what are you thinking about? What do you think about when watching a film? Is this bazaar? Is this a little replica of your life? No response. You’re used so much to playing that you don’t even think about it… Is it an escape? You all want an escapist, illusionary activity. Is that true? But if you do, what do you escape from? Is your life so boring, that you have to go to the cinema? It is… So you want an escapist, illusionary entertainment that gets you out of your boring life, is that right? Shame on you!!

Well sorry, I’m not gonna give you an illusionary activity where you can escape your hundred boring lives on a Sunday morning. You have to work now, you re gonna have to work very hard, because it is very important for me that you come to a cinema and you use all your sophistication. You use all your intellectual power, all your knowledge of your culture luggage. Of course I will entertain you with emotion; of course I will entertain you I suppose with those two major substances, one is sex and the other is death. What else could you think about? <…> suggested money. But money is really rather irrelevant, isn’t it? Or it’s only used if you think about sex and death, to avoid one and pay for the other. So, you’re gonna find a lot of sex in this film, and you’re gonna find a lot of death. But I hope it will catch you in a way, that it will also make you think. Think about the subject matter, and the circumstances of content, but also think about what you’re doing here."



Ο Greenaway δέχτηκε πρόσκληση από το Rijksmuseum του Άμστερνταμ να 'ασχοληθεί' με την 'Νυχτερινή περίπολο' του Ρεμπράντ, πίνακα που λόγω της αναγνωρισιμότητάς του είχε χάσει κάτι από την αίγλη και το ενδιαφέρον του κόσμου. Κατά τα γυρίσματα, το μουσείο ήταν υπό ανακαίνιση, οπότε ο σκηνοθέτης κατοικοέδρευσε εκεί και στην κυριολεξία αποδόμησε τον πίνακα στα συστατικά του. Όπως πολύ συγκινημένος είπε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι 'ο ίδιος ο Ρεμπράντ επινόησε τον κινηματογράφο 300 χρόνια πριν'.

Saturday, March 01, 2008

080301



Όλες οι παράμετροι υπολογισμένες στην τελευταία λεπτομέρεια. Λοξές ματιές δεξιά και αριστερά, η ευτυχία του κύκλου. Ανακυκλώμενες καταστάσεις που δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Τα δαχτυλίδια των αδυναμιών δεξιά και αριστερά από τη γραμμή, να κλέβουν την αυτοσυγκέντρωση. Μια παράγραφος, δέκα σελίδες μετά, σου γνέφει και προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή.

Tuesday, February 26, 2008

Όχι, πες μου


Τι φοβάται περισσότερο η χαραμάδα, απ’ ότι το τσεκούρι; Αν ρωτήσεις θα σου πει ότι φοβάται να στάξει πιθανότητες και ενδεχόμενα. Να στάξει το ανθρωπάκι της. Το περισσότερο που σου επιτρέπει να κάνεις είναι να την ψηλαφήσεις με τις άκρες των δακτύλων σου. Άντε να βάλεις το μάτι σου κοντά και να κλέψεις τις εικόνες των ανθρώπων που την προσπερνούν. Να προσβάλεις λίγο το εσωτερικό της. Να στραγγαλίσεις την ασφάλειά της. Πάντα είναι η ίδια χαραμάδα, λιγότερο ή περισσότερο καταπατημένη ή ατιμωμένη, μένει η ίδια. Αυτή που σου χαρίζει την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να δεις κρυφά μέσα της. Είναι ψεγάδι κι όχι προτροπή.



(Fallen leaves, από το moleskine του babaz)

Saturday, February 09, 2008

Στα φανάρια των δρόμων

Βράδυ Σαββάτου. Τους συναντάς στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο. Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμά της. Αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δεν λένε τίποτα πια μεταξύ τους. Σαν να τα έχουν πει όλα. Που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής. Τα τείχη που τους προστάτευαν.. κατέρρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση. Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι.. που τα κονιορτοποίησαν. Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους, ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια. εκείνος στο τιμόνι, τραβηγμένος στην άκρη, κοιτάζει έξω από το παράθυρο.. όχι το δρόμο αλλά.. τη ζωή του κ εκείνη σφιγμένη στην άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι.. που αντανακλά... τη φρόνιμη φιγούρα της. Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα ή μήπως από χρόνια, μέσα τους. Ούτε ένα βλέμμα δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον, σαν να μην τους περισσεύει, σαν να τα ξόδεψαν όλα. Κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα. Σαν να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα, υπάρχει το όχι. Έξω, κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, αναιμικές υποσχέσεις πως όλα.. αύριο θα είναι αλλιώς. Δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά…δεν ξέρω γιατί. Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία. Μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουράστηκαν ή βαριούνται πια να εξερευνήσουν. Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια. Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο. Σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για την πλήξη και την μοναξιά. Τόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φεγγάρι.. και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους. Περιμένουν.. πώς και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά. Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια.

(Κείμενο της Μαρίας Χούκλη, που μονολογούσε τα δύο προηγούμενα χρόνια η Τάνια στις εμφανίσεις της στο 'Μετρό'. Μου το θύμισε ο Μοιραίος Χαρακτήρας, με το βιβλίο που μου έδωσε να διαβάσω. Και την ευχαριστώ για τις θύμισες που μου ξύπνησε)

Sunday, January 13, 2008

I am the storm and I am the wonder



Röyksopp - What else is there?

It was me on that road
But you couldn`t see me
Too many lights out, but nowhere near here

It was me on that road
Still you couldn`t see me
And then flashlights and explosions

Roads are getting nearer
We cover distance but not together
I am the storm and I am the wonder
And the flashlights, nigthmares
And sudden explosions

I don't know what more to ask for
I was given just one wish

It's about you and the sun
A morning run
The story of my maker
What I have and what I ache for

I`ve got a golden ear
I cut and I spear
And What else is there?
Roads and getting nearer
We cover distance still not together

If I am the storm if I am the wonder
Will I have flashlights, nightmares and sudden explosions

There is no room where I can go and
You`ve got secrets too

I don`t know what more to ask for
I was given just one wish

Sunday, December 23, 2007

Famous blue...

"It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you 're better"

Saturday, November 24, 2007

071124

Πριν ένα χρόνο τέτοια μέρα, ίσως και τέτοια ώρα, το μυαλό μου ήταν κολλημένο πάλι στο ημερολόγιο. Και πριν δυο χρόνια. Και πριν τρία χρόνια. Πιο πριν δε θυμάμαι. Αμυδρά μόνο, εκεί γύρω στο Νοέμβρη, είχα ένα χάσμα ημερών, από αυτά που πεθαίνεις για λίγο, μετά ανασταίνεσαι και ψάχνεις να δεις τι συνέβη. Αποφεύγεις τους καθρέπτες για μέρες, αποφεύγεις τις πολλές κουβέντες για μήνες, αποφεύγεις τον εαυτό σου για χρόνια. Κάποιοι τέρπονται με το να θέλουν να ξεχάσουν και κάποιοι με το να παλεύουν για τις απαντήσεις. Έτσι δεν είναι, κύριε Π.;

(Ναι, το πιο χρήσιμο κουμπάκι σε έναν υπολογιστή είναι το backspace. Με μια μόνο κίνηση, ένα κλικ! και έχεις σβήσει σελίδες ολόκληρες.)

"Όλα όσα έχω κάνει, σκεφτεί, υπάρξει, είναι ένα άθροισμα υποταγών ή ένα ψεύτικο ον που το θεώρησα δικό μου, γιατί ενήργησα με κατεύθυνση από αυτό προς τα έξω, ή ανάλογα με το βάρος των περιστάσεων που υπέθετα πως ήταν ο αέρας που ανέπνεα" (Φ. Πεσσόα)

Wednesday, October 31, 2007

26


Κι όμως είμαστε τόσο διαφορετικοί. Άλλες ιδέες, άλλα κατορθώματα, ξέχωρες ως τώρα ζωές. Μόνο οι ηλικίες μας επέμεναν να βαδίζουμε σε ευθεία, δίχως προσπεράσεις, να διατηρήσουμε εκείνη την ευλογημένη ετερότητα. Αυτή θα ήταν ο γεννήτοράς μας, κι έπρεπε να ενταθεί και να ενταχθεί αυτούσια, δίχως να απαλοιφθεί ή να διογκωθεί. Με συγκίνηση συμφώνησες αμίλητος, δώσαμε τα χέρια να ντυθούμε αστραφτερό και απαράλλαχτο λευκό, διάφανο, να φαίνεται η ψυχή μας. Οι φωνές μας καθαρές πάντα, κι ας τρεμόπαιζε κάθε λέξη. Ακόμα και σαν αυτούς που καπνίζουν βαριά, έχουμε τη θέση σε ένα δικό μας τραγούδι. Το αυτονόητο, όμως, είναι ακρωτηριασμένο, κι η δικιά μου πέτρα δειλιάζει, καλέ μου. Νομίζω πως σε λίγο θα συντρίψει το χέρι μου ή το χέρι μου θα την λιώσει και θα την αφήσει να πέσει στο έδαφος. Νόμιζω πως δεν κάνω λάθος, είχαμε την καλύτερη θέα, καθισμένοι πιο ψηλά απ' όλους.

Sunday, September 30, 2007

Δυο


Δυο παιγνίδια, δυο έργα, δυο φωνές
Μια μικρή, μια μεγάλη
Ήρεμη και νευρική
Άγνωστη και μαθημένη
Κοντινή και μακρυνή
Ξωτικό και νεράιδα
Άσπρο και γκρίζο
Χώμα και νερό
Είμαι δύο, πάντα δύο ήμουν
(Ρώτα με τί θέλω)

Πορτραίτα

Εκλεκτές συγγένειες. Ζηλεύω τους συνεπείς μοναχικούς που έχουν τη δύναμη να παραμένουν "κλειστοί ", μέχρι εκεί που αποφάσισαν. Δεν ξέρω, και θα ήθελα πολύ να μάθω, αν τυχαίνει να βλέπουν τον ιδωτικό τους πύργο να γκρεμιζεται μέσα σε δευτερόλεπτα, από μια κινηση υπέρμετρης κοινωνικότητας. Λαχταράω ηρεμία και σιωπή.

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις με στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία, ως που να γίνει σαν μία ξένη φορτική" (Κ. Π. Καβάφης)

If you're wondering "why"

Γδέρνω με τα νύχια μου τις άκρες από τα σεντόνια.
Με τα βλέφαρα να τρεμοπαίζουν ασταμάτητα, αλλά κλειστά.
Περιμένω η βροχή να μου κάνει αυτή τη φορά το χατήρι.
Οι Σειρήνες στ’ αυτιά μου έχουν εκπληκτικό soundtrack.

'The kids are on high street' (MADRUGADA) - 'Wonders never cease' (MORCHEEBA) - 'Another sunny day' (BELLE & SEBASTIAN) - 'Teenage kicks' (UNDERTONES) - 'Gimme shelter' (ROLLING STONES) - 'Bathtime' (TINDERSTICKS) - 'Do you love me' (MY RUIN) - 'Panic' (SMITHS) – 'Blood Shack' (HELLDORADO) - 'Hair and Skin' (MAZZY STAR) - 'Rescue' (ECHO AND THE BUNNYMEN) - 'You make me feel' (ARCHIVE)

Tuesday, September 11, 2007

~ Spleen ~


Spleen είναι ο πίνακας της Iris van Dongen.
Spleen είναι το ποίημα του Paul Verlaine του 1874, από το Romances sans paroles
Spleen είναι και η συλλογή της Μαρίας Παρούση.
(ή "σα να μασάς μαύρα τριαντάφυλλα bacara", που είχε γράψει και ο Νένες στο Athensvoice)


(μια γεύση μόνο...)

Ed Harcourt, Rain on the pretty ones

I'm the actor, who's scared to perform.
I'm the sunshine, that hides in the clouds.
I'm the father, that couldn't be found.
I'm the cuckoo, that never flew south.
I'm the Christian, that cannot forgive.
I'm the dreamer, who jumps off the bridge.
I'm the sinner, who hates how he lives.
I'm the liar, who gets what he gives.

Thursday, September 06, 2007

Silence, night and dreams


...Γιατί οι φτωχοί έχουν πληγεί τόσο από απελπισία;
Γιατί οι πλούσιοι νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ;
Αγκαλιάζει τα πάντα, νύχτα και όνειρα,
Ησυχία που ξυπνάει την αναστάτωση.
Νύχτα που περικλείει λύπη και απελπισία.
Όνειρα με την ελπίδα για μεταμόρφωση.
Ας ακούσουμε με προσοχή τον Ιώβ.
Ίσως μετά να επικρατήσουμε έναντι
Των συνθημάτων, των ετικετών, των ψευδαισθήσεων και της αδιαφορίας,
Τα λίκνα που μας περιβάλλουν…
Zbigniew Preisner

Sunday, September 02, 2007

Το πέρασμα του Trollstigen

Το "Πέρασμα του Trollstigen", ο δρόμος των Trolls (των Σκανδιναβικών ξωτικών), ένας δρόμος που κατασκευάστηκε το 1936 μετά από 8 χρόνια σκληρής δουλειάς στην κεντρική Νορβηγία, λίγα χιλιόμετρα από την πόλη του Åndalsnes. 11 "σκληρές", απίστευτα ανηφορικές στροφές, που μέσα σε λιγότερο απο 2 km ανεβαίνουν περίπου στα 300 μετρα. Όταν κανείς ξεκινά να ανεβαίνει, ο δρόμος που αναρριχάται δεν φαίνεται και όταν τον διακρινει κανεις για πρώτη φορά φαίνεται αδιανόητο οτι μπορει να σκαρφαλώσει το τείχος των βουνών που υψώνεται μπροστά. Ο δρόμος είναι στενός και σε λίγα μόνο περάσματα χωρούν μόλις δύο αυτοκίνητα. Από την κορυφή των βουνών, η θέα του καταρράκτη Stigfossen είναι απλά υπέροχη...

Friday, August 17, 2007


"I was out walking with two friends - the sun began to set - suddenly the sky turned blood red - I paused, feeling exhausted, and leaned on the fence - there was blood and tongues of fire above the blue-black fjord and the city - my friends walked on, and I stood there trembling with anxiety - and I sensed an endless scream passing through nature." E.Munch

Wednesday, August 15, 2007

Οι καιροί ου μενετοί

Προσπαθούσα για ώρα να φωτογραφίσω την εικόνα έξω από το παράθυρο του γραφείου μου. Σε καμμία περίπτωση δεν το κατάφερα. Από τα ηχεία του διπλανού μου ακούγονται οι ήχοι του 19χρονου από το New Mexico που τον λένε Βυρητό. Zach Condon, ή αλλιώς, Beirut. Το βλέμμα μου είναι κολλημένο στα πυκνά σύννεφα, σα να προμηνύεται η καταστροφή. Πυκνές γκρίζες μάζες νερού πεταμένες εδώ και εκεί, σαν πινελιές σε φόντο έντονο γαλάζιο.


Monday, August 13, 2007

The paradoxes of time travel (or a botched suicide)

You are very depressed. You are suicidally depressed. You have a gun. But you do not quite have the courage to point the gun at yourself and kill yourself in this way. If only someone else would kill you, that would be a good thing. But you can't really ask someone to kill you. That wouldn't be fair. You decide that if you remain this depressed and you find a time machine, you will travel back in time to just about now, and kill your earlier self. That would be good. In that way you even would get rid of the depressing time you will spend between now and when you would get into that time machine. You start to muse about the coherence of this idea, when something amazing happens. Out of nowhere you suddenly see someone coming towards you with a gun pointed at you. In fact he looks very much like you, except that he is bleeding badly from his left eye, and can barely stand up straight. You are at peace. You look straight at him, calmly. He shoots. You feel a searing pain in your left eye. Your mind is in chaos, you stagger around and accidentally enter a strange looking cubicle. You drift off into unconsciousness. After a while, you can not tell how long, you drift back into consciousness and stagger out of the cubicle. You see someone in the distance looking at you calmly and fixedly. You realize that it is your younger self. He looks straight at you. You are in terrible pain. You have to end this, you have to kill him, really kill him once and for all. You shoot him, but your eyesight is so bad that your aim is off. You do not kill him, you merely damage his left eye. He staggers off. You fall to the ground in agony, and decide to study the paradoxes of time travel more seriously.

Αλήθειες

Η ουσία του να κάνεις επιλογές σημαίνει πρωταρχικά να απορρίπτεις.

Saturday, July 14, 2007

Βιρτζίνια και Μαρσέλ




Το 1919 η Βιρτζίνια Γουλφ, σε επιστολή στον φίλο της Ρότζερ Φράι , που βρισκόταν στην Γαλλία, τον παρακαλεί στην επιστροφή του να της φέρει ένα αντίτυπο του πρώτου τόμου του "Αναζητώντας το χαμένο χρόνο"

Αργότερα, του γράφει: "Ο Προυστ ερεθίζει τόσο την επιθυμία μου να εκφραστώ, ώστε μετά βίας μπορώ να αρθρώσω μία φράση. «Ας μπορούσα να γράψω και εγώ έτσι!» φωνάζω. Και προς το παρόν είναι τέτοια η εκπληκτική δόνηση και ο κορεσμός που μου προσφέρει- ενέχει κάτι το σεξουαλικό-, ώστε να αισθάνομαι ότι μπορώ να γράψω έτσι και πιάνω την πένα μου, αλλά δε δύναμαι πλέον να γράψω έτσι."

Στο ημερολόγιό της αναφέρει: "Τίποτε, πάντως, που να συγκρίνεται με τον Προυστ, ο οποίος με έχει καταλάβει ολοκληρωτικά πλέον. Το ιδιαίτερο στον Προυστ είναι ότι συνδυάζει την απώτατη ευαισθησία με το άκρον άωτον της αντοχής. Διερευνά τις απροσδιόριστες αποχρώσεις ως την τελευταία λεπτομέρεια. Είναι ανθεκτικός σαν σίδερο και απαλός σαν την πούδρα που αφήνει στα δάχτυλα μια πεταλούδα. Και υποθέτω ότι όχι μόνο θα με επηρεάσει, αλλά και θα με κάνει να χάνω την ψυχραιμία μου με κάθε δική μου φράση".

Από το βιβλίο "Πως ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου" του Αλαιν Ντε Μποττόν, εκδόσεις "Πατάκη"