Άκου Ανθρωπάκο!

Σε αποκαλούν ανθρωπάκο, συνηθισμένο τύπο. Σου λένε πως ξημέρωσε η μέρα σου, η εποχή του κοινού συνηθισμένου ανθρωπακου! Αυτό δεν το λες εσύ ανθρωπάκο, το λένε πρόεδροι εθνών, αρχηγοί εργατικών συνδικάτων, μετανειωμένοι γιοί της αστικής τάξης, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι! Σου προσφέρουν το μέλλον αλλά δεν σε ρωτάνε τίποτα για το παρελθόν σου! Κληρονόμισες ένα φοβερό παρελθόν και η κληρονομιά σου είναι καυτό διαμάντι στα χέρια σου, αυτό έχω να σου πω.

Ένας γιατρός, ένας υποδηματοποιός, ένας μηχανικός, ή ένας εκπαιδευτικός πρέπει να ξέρει τις ανεπάρκειές του εάν πρόκειται να κάνει την εργασία του και να κερδίσει τα προς το ζείν του. Εσύ εδώ και δεκαετίες έχεις εξαπλωθεί στον κόσμο ολάκερο. Το μέλλον της ανθρώπινης φυλής εξαρτάται από τις σκέψεις και τις ενέργειές σου. Αλλά οι δάσκαλοι και οι κύριοί σου δεν σου λένε πώς σκέφτεσαι πραγματικά και τι πραγματικά είσαι! Κανένας δεν τολμά να σε αντιμετωπίσει με τη μια και μοναδική αλήθεια που είναι ικανή να σε κάνει τον απαρέγκλητο κύριο της μοίρας σου. Είσαι ελεύθερος από μια μόνο άποψη ανθρωπάκο, είσαι απαλλαγμενος από αυτοκριτική, την μόνη ίσως ιδιότητα που θα μπορούσε να σε βοηθήσει να κυβερνήσεις την ζωή σου. Ποτέ δεν σε άκουσα να παραπονιέσαι λέγοντας,
-Με εξυψώνετε ως μελλοντικό κύριο του κόσμου μου αλλά ποτέ δεν μου είπατε πως ένας άνθρωπος γίνεται κύριος του εαυτού του, ποτέ δεν μου είπατε τι είναι λάθος σε μένα και στο τρόπο που σκέφτομαι και πράτω! Αφήνεις τους ισχυρούς να ζητάνε στο όνομά σου περισσότερη δύναμη ανθρωπάκο αλλά ο ίδος παραμένεις σιωπηλός. Παρέχεις σε ισχυρά άτομα περισσότερη δύναμη ή επιλέγεις τα αδύνατα, κακοήθη άτομα για να σε αντιπροσωπεύσουν. Και ανακαλύπτεις πάρα πολύ αργά ότι είσαι πάντα το θύμα. Σε καταλαβαίνω ανθρωπάκο γιατί σε έχω δει πολλές φορές γυμνό στην ψυχή και στο σώμα, χωρίς μάσκα, χωρίς πολιτική ετικέτα, χωρίς εθνική περιφάνεια.
-Θα σου πω τι είσαι ανθρωπάκο, θα σου πω γιατί στ’αλήθεια πιστεύω στο λαμπερό μέλλον σου.
-Επειδή το μέλλον ανήκει αναμφισβήτητα σε σένα, ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου. Δες όπως είσαι πραγματικά. Άκουσε αυτά που κανένας από τους ηγέτες ή τους εκπροσώπους σου δεν τολμά για να σου πει: Είσαι μικρός και συνηθισμένος άνθρωπος, λάβε υπ' όψιν σου το διπλο νόημα αυτών των λέξεων, μικρός και συνηθισμένος. Μην τρέχεις μακριά,έχε το θάρος να κοιτάξεις μέσα σου.

Από το βιβλίο 'Άκου Ανθρωπάκο' του Wilhelm Reich

Μπορούσα να περιμένω χίλιους κύκλους ζωής, να επιζήσω σε πλανήτες που περιστρέφονται ανάποδα, να κάνω χιλιάδες υπομονές αγόγγυστα. Έχω την απορία όμως γιατί το μέλι είναι το ίδιο γλυκό με την αρμύρα της θάλασσας. Τώρα θα σχεδιάσω το νέο ταξίδι, που θα ναι φρέσκο σα γλυκό της ημέρας, αλλά προτιμώ να κόψω τη γλώσσα μου. Πώς αλλιώς να σου εξηγήσω πως η ζωή ήταν μια τεράστια υπερβολή, πως οι πιο λευκές και πιο αχρησιμοποίητες σελίδες ήταν μια τεράστια λευκή μουτζούρα;

‘Πώς’, ‘τί’ ρωτάνε μόνο εκείνοι που δεν έχουν φαντασία. Δεν μπορώ να φανταστώ τί ήθελες, τί θέλεις. Ξέρω πως μια μέρα σήκωσα τη βαριά πιο ασυγκράτητη απ’ όλους και πιο ασυγκράτητη από σένα, και γκρέμισα όλους τους ενδιάμεσους τοίχους.

Braille

I'm still an asshole playing with candles

blowing out wishes, blowing out dreams

just sitting here and trying to decipher

what's written in Braille upon my skin

$il3nt

Μίλα. Πες κάτι, οτιδήποτε .
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία.

Πες:
"άδικα",
"δέντρο",
"γυμνό".
Πες:
"θα δούμε",
"αστάθμητο",
"βάρος".
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.


Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες "κύμα" , που δεν στέκεται

Am I still in your head?

Τhe Three Oddest Words

'The three oddest words', Wislawa Szymborska

When I pronounce the word Future, Όταν προφέρω τη λέξη Μέλλον

the first syllable already belongs to the past. η πρώτη συλλαβή ανήκει ήδη στο παρελθόν

When I pronounce the word Silence, Όταν προφέρω τη λέξη Σιγή

I destroy it. την καταστρέφω

When I pronounce the word Nothing, Όταν προφέρω τη λέξη Τίποτα

I make something no non-being can hold. δημιουργώ κάτι που δε χωρά σε καμμία ανυπαρξία

(κλικ εδώ, να το ακούσετε με τη φωνή της κυρίας Όλιας Λαζαρίδου)

(photo από την έκθεση Projections της Jenny Holzer)

Το νέο της αυτοκτονίας του δεν εξέπληξε στην πραγματικότητα κανένα στη δουλειά. Ήταν προπάντων γνωστός για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε προκειμένου ν’ αγοράσει ένα κρεβάτι. Είχε αποφασίσει αυτή την αγορά εδώ και μήνες, όμως η συγκεκριμενοποίηση του σχεδίου του αποδεικνυόταν αδύνατη. Ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο συνόδευε τις αναφορές στην εν λόγο ιστορία. Ωστόσο, δεν υπήρχε τίποτε το αστείο. Η αγορά ενός κρεβατιού στην εποχή μας παρουσιάζει πράγματι σημαντικές δυσκολίες και μπορεί να οδηγήσει κάποιον ίσαμε την αυτοκτονία. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να λογαριάσεις την ημέρα παράδοσης, πράγμα που γενικά σημαίνει ότι πρέπει να πάρεις μισή μέρα άδεια, με όλα τα προβλήματα που κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Είναι φορές που οι μεταφορείς δεν έρχονται ή που δεν καταφέρνουν ν’ ανεβάσουν το κρεβάτι από τις σκάλες κι αναγκάζεσαι να ζητήσεις μισή μέρα συμπληρωματική άδεια. Οι δυσκολίες αυτές ισχύουν για όλα τα έπιπλα και τις οικιακές συσκευές, και η συσσώρευση των μπελάδων που προκύπτουν μπορεί κιόλας να επαρκεί για να κλονίσει σοβαρά ένα ευαίσθητο πλάσμα. Όμως το κρεβάτι, ανάμεσα σ’ όλα τα έπιπλα, θέτει ένα ιδιαίτερο πρόβλημα, εξαιρετικά οδυνηρό. Αν θέλει κανείς να κερδίσει το σεβασμό του πωλητή, είναι υποχρεωμένος ν’ αγοράσει διπλό κρεβάτι, είτε του χρειάζεται είτε όχι, είτε έχει χώρο για να το βάλει. Το ν’ αγοράσεις μόνο κρεβάτι είναι σαν να ομολογείς δημοσίως ότι στερείσαι σεξουαλικής ζωής, κι ότι δεν αντιμετωπίζεις την πιθανότητα ν’ αποκτήσεις στο ορατό μέλλον, ούτε καν στο πιο μακρινό (γιατί τα κρεβάτια αντέχουν πολύ στις μέρες μας, περισσότερο κι απ’ όσο υπόσχεται η εγγύηση που τα συνοδεύει˙ τα κρεβάτια αντέχουν κατά μέσο όρο πιο πολύ από τους γάμους, το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά). Ακόμη κι αν αγοράσετε ένα κρεβάτι φάρδους 1.40 μ. θα σας περάσουν για φτηνιάρη και μίζερο μικροαστό. Στα μάτια των πωλητών, το κρεβάτι του 1.60 μ. είναι το μόνο που αξίζει αληθινά ν’ αγοραστεί. Τότε μόνο έχετε κερδίσει δικαίωμα στο σεβασμό τους, στην εκτίμησή τους, άντε και σε κάποιο μισοχαμόγελο συνενοχής˙ το φιλάνε αποκλειστικά για το κρεβάτι του 1.60μ.

"Η επέκταση του πεδίου της πάλης", Michel Houellbeck
(Πορτραίτο της Ève Clair)

Φευ

Γιατί η ψυχή μας είναι το παν και ο νους μια κούφια βέβηλη τάξη. Η ψυχή κι όχι ο νους έκλεισε την γωνία και φαντάστηκε το τρίγωνο. Γιατί η ψυχή φροντίζει για ότι είναι ανοιχτό και το λυπάται και πάει όλα να τα κλείσει , να τα χωρέσει μέσα της για να τα προστατεύσει. Ξέρεις τί είναι συναισθήματα; Έχεις δει ποτέ ένα συναίσθημα; Εγώ τώρα θα σου δείξω και θα δεις για πρώτη φορά συναισθήματα ανθρώπου.(...) Ξεκούμπωσε το μακρύ γκρίζο φόρεμα της, έπεσε γύρω από τα πόδια της. Στάθηκε ολόγυμνη λίγο καμπουριασμένη με το ένα χέριτης στο στήθος. Όλο της το σώμα ήταν χαρακωμένο. Οργωμένο από μεγάλες κλειστές πληγές παλιές και μερικά μέρη. Ήταν τυλιγμένα με γάζες και άρχισε να τις ξετυλίγει και φάνηκαν. Καινούργιες ανοιχτές πληγές που αιμάτωναν ακόμα.(...) Μια ολόκληρη ζωή ταπεινώνω το σώμα μου να βασανίζομαι θέλω να αφανιστώ. Μονάχα μια γυναίκα μπορεί να καταλάβει πως είναι δυνατόν μέσα σε μια ψυχή ανθρώπου να υπάρχουν μαζί ο θάνατος και η στοργή. Που δεν είναι ούτε έχθρα ούτε αγάπη.


Από τον "Εχθρό του Ποιητή", του Γ. Χειμωνά

Sir Peter Greenaway

Βρέθηκα στο Trondheim, στην παρουσίαση της τελευταίας ταινίας του Peter Greenaway, με τίτλο 'Nightwatching' στα πλαίσια του φεστιβάλ Kosmorama. Την ταινία προλόγισε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, κάνοντας μια αναφορά στην τέχνη του κινηματογράφου μέσα από τα μάτια του.

Κάπου ανάμεσα στον κόσμο, διακριτική και φανερά ενθουσιαμένη, η υπέροχη Liv Ulmann.

"What are you all doing here on a Sunday morning? I guess you all have better things to do. Is it true that shops are all closed on a Sunday morning in Trondheim? (Yes) Is it because you are a religious country?!

Ok, it is very dangerous of course for a director to stand in front of his audience and start talking about it because we’ll rapidly start watching the film and soon you’ ll say ‘Well…. That’s not what he said. And what he said doesn’t necessarily reflect what I am now seeing’.

But let me give you just one or two truths and a little of a fact story. I was trained as a painter and for these 8000 years of painting history are far more exciting than 112 years of cinema. And I believe cinema is now brain dead. And I think cinema is an art-cake preoccupation which might have been very exciting for our fathers and fore-fathers, but after the digital revolution its days are severely gone. I will give you a date for the death of cinema: 31 September 1983. That is the day when the ‘zapper’ or the ‘remote control’ was introduced in the living room of the world.

Look at you! In a few minutes you’re gonna be sitting in the dark. What the fuck are you doing sitting in the dark?!? Man is not a night-living animal! You’re all looking at one direction, but the world is all around you. What do you think you are doing now? And if you watch a film, you are all obliged to sit and be steady for 120 minutes! So, what is it?? Sitting in the dark, looking at one direction, sitting still. Shame on you! It’s a silly game that we have invented. Of course you all know, and have accepted, and will play the game! But what are you thinking about? What do you think about when watching a film? Is this bazaar? Is this a little replica of your life? No response. You’re used so much to playing that you don’t even think about it… Is it an escape? You all want an escapist, illusionary activity. Is that true? But if you do, what do you escape from? Is your life so boring, that you have to go to the cinema? It is… So you want an escapist, illusionary entertainment that gets you out of your boring life, is that right? Shame on you!!

Well sorry, I’m not gonna give you an illusionary activity where you can escape your hundred boring lives on a Sunday morning. You have to work now, you re gonna have to work very hard, because it is very important for me that you come to a cinema and you use all your sophistication. You use all your intellectual power, all your knowledge of your culture luggage. Of course I will entertain you with emotion; of course I will entertain you I suppose with those two major substances, one is sex and the other is death. What else could you think about? <…> suggested money. But money is really rather irrelevant, isn’t it? Or it’s only used if you think about sex and death, to avoid one and pay for the other. So, you’re gonna find a lot of sex in this film, and you’re gonna find a lot of death. But I hope it will catch you in a way, that it will also make you think. Think about the subject matter, and the circumstances of content, but also think about what you’re doing here."

Ο Greenaway δέχτηκε πρόσκληση από το Rijksmuseum του Άμστερνταμ να 'ασχοληθεί' με την 'Νυχτερινή περίπολο' του Ρεμπράντ, πίνακα που λόγω της αναγνωρισιμότητάς του είχε χάσει κάτι από την αίγλη και το ενδιαφέρον του κόσμου. Κατά τα γυρίσματα, το μουσείο ήταν υπό ανακαίνιση, οπότε ο σκηνοθέτης κατοικοέδρευσε εκεί και στην κυριολεξία αποδόμησε τον πίνακα στα συστατικά του. Όπως πολύ συγκινημένος είπε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι 'ο ίδιος ο Ρεμπράντ επινόησε τον κινηματογράφο 300 χρόνια πριν'.

080301

Όλες οι παράμετροι υπολογισμένες στην τελευταία λεπτομέρεια. Λοξές ματιές δεξιά και αριστερά, η ευτυχία του κύκλου. Ανακυκλώμενες καταστάσεις που δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Τα δαχτυλίδια των αδυναμιών δεξιά και αριστερά από τη γραμμή, να κλέβουν την αυτοσυγκέντρωση. Μια παράγραφος, δέκα σελίδες μετά, σου γνέφει και προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή.

Όχι, πες μου

Τι φοβάται περισσότερο η χαραμάδα, απ’ ότι το τσεκούρι; Αν ρωτήσεις θα σου πει ότι φοβάται να στάξει πιθανότητες και ενδεχόμενα. Να στάξει το ανθρωπάκι της. Το περισσότερο που σου επιτρέπει να κάνεις είναι να την ψηλαφήσεις με τις άκρες των δακτύλων σου. Άντε να βάλεις το μάτι σου κοντά και να κλέψεις τις εικόνες των ανθρώπων που την προσπερνούν. Να προσβάλεις λίγο το εσωτερικό της. Να στραγγαλίσεις την ασφάλειά της. Πάντα είναι η ίδια χαραμάδα, λιγότερο ή περισσότερο καταπατημένη ή ατιμωμένη, μένει η ίδια. Αυτή που σου χαρίζει την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να δεις κρυφά μέσα της. Είναι ψεγάδι κι όχι προτροπή.

(Fallen leaves, από το moleskine του babaz)

Στα φανάρια των δρόμων

Βράδυ Σαββάτου. Τους συναντάς στο φανάρι όσο να ανάψει το κόκκινο. Είναι η εικόνα της σιωπής με όλα της τα λούσα, τη βροντώδη παρουσία της, το σκληρό περίγραμμά της. Αυτό το πυκνό κενό που αστράφτει ανάμεσα σε δυο ανθρώπους.

Ας μιλήσουμε για τα λυπημένα ζευγάρια που δεν λένε τίποτα πια μεταξύ τους. Σαν να τα έχουν πει όλα. Που περιβάλλονται από μια τάφρο σιωπής. Τα τείχη που τους προστάτευαν.. κατέρρευσαν χωρίς να το πάρουν είδηση. Ποιοι ήταν άραγε οι βάρβαροι.. που τα κονιορτοποίησαν. Και τώρα κοιτούν με μισόκλειστα μάτια τους άλλους, ήσυχα, ξέπνοα, απόντες από το παρόν τους για λίγο, όσο να ανάψει το φανάρι.

Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια. εκείνος στο τιμόνι, τραβηγμένος στην άκρη, κοιτάζει έξω από το παράθυρο.. όχι το δρόμο αλλά.. τη ζωή του κ εκείνη σφιγμένη στην άλλη άκρη γράφει και σβήνει τη δική της ζωή στο τζάμι.. που αντανακλά... τη φρόνιμη φιγούρα της. Χαζεύουν τους περαστικούς αλλά δεν τους βλέπουν. Κοιτάζουν ώρα τώρα ή μήπως από χρόνια, μέσα τους. Ούτε ένα βλέμμα δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον, σαν να μην τους περισσεύει, σαν να τα ξόδεψαν όλα. Κοιτάγματα, λόγια, αγγίγματα. Σαν να βολεύονται με τη σιωπή. Μέσα, υπάρχει το όχι. Έξω, κοχλάζει το ναι. Μονομάχοι της συμβίωσης.

Τα όπλα τους τα έχουν διαλέξει από καιρό και τα ακονίζουν ο καθένας μόνος του. Βουβά παράπονα, ακυρωμένα θέλω, ξεθυμασμένες επιθυμίες, κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα μυστικά, μικρές προδοσίες, αναιμικές υποσχέσεις πως όλα.. αύριο θα είναι αλλιώς. Δείχνουν τόσο λυπημένοι και θυμωμένοι αλλά…δεν ξέρω γιατί. Άλλαξε η μεταξύ τους γεωγραφία. Μεγάλωσαν οι αποστάσεις και η σχέση τους μοιάζει με ήπειρο που κουράστηκαν ή βαριούνται πια να εξερευνήσουν. Δεν μπορεί, θα έχετε συναντήσει τέτοια ζευγάρια. Το ραδιόφωνο όσο να ανάψει το φανάρι παίζει τα δικά του αλλά εκείνοι ακούνε το κονσέρτο για έναν άνθρωπο, μια λύπη, ένα παράπονο. Σιγοψιθυρίζουν την ωδή που έχει γραφτεί για την πλήξη και την μοναξιά. Τόσο λυπημένα δείχνουν τα ζευγάρια έτσι όπως περιμένουν να ανάψει το φεγγάρι.. και να ξαναμπεί σε κίνηση η ζωή τους. Περιμένουν.. πώς και πώς να δραπετεύσουν από τη μέσα τους ξενιτιά. Τους βλέπω να ξεκινούν αλλά είναι ακόμα λυπημένα τα ζευγάρια.

(Κείμενο της Μαρίας Χούκλη, που μονολογούσε τα δύο προηγούμενα χρόνια η Τάνια στις εμφανίσεις της στο 'Μετρό'. Μου το θύμισε ο Μοιραίος Χαρακτήρας, με το βιβλίο που μου έδωσε να διαβάσω. Και την ευχαριστώ για τις θύμισες που μου ξύπνησε)

I am the storm and I am the wonder

Röyksopp - What else is there?

It was me on that road
But you couldn`t see me
Too many lights out, but nowhere near here

It was me on that road
Still you couldn`t see me
And then flashlights and explosions

Roads are getting nearer
We cover distance but not together
I am the storm and I am the wonder
And the flashlights, nigthmares
And sudden explosions

I don't know what more to ask for
I was given just one wish

It's about you and the sun
A morning run
The story of my maker
What I have and what I ache for

I`ve got a golden ear
I cut and I spear
And What else is there?
Roads and getting nearer
We cover distance still not together

If I am the storm if I am the wonder
Will I have flashlights, nightmares and sudden explosions

There is no room where I can go and
You`ve got secrets too

I don`t know what more to ask for
I was given just one wish

που από τότε που θυμάμαι, μου κλειδώνει το κορμί...

Famous blue...

"It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you 're better"

071124

Πριν ένα χρόνο τέτοια μέρα, ίσως και τέτοια ώρα, το μυαλό μου ήταν κολλημένο πάλι στο ημερολόγιο. Και πριν δυο χρόνια. Και πριν τρία χρόνια. Πιο πριν δε θυμάμαι. Αμυδρά μόνο, εκεί γύρω στο Νοέμβρη, είχα ένα χάσμα ημερών, από αυτά που πεθαίνεις για λίγο, μετά ανασταίνεσαι και ψάχνεις να δεις τι συνέβη. Αποφεύγεις τους καθρέπτες για μέρες, αποφεύγεις τις πολλές κουβέντες για μήνες, αποφεύγεις τον εαυτό σου για χρόνια. Κάποιοι τέρπονται με το να θέλουν να ξεχάσουν και κάποιοι με το να παλεύουν για τις απαντήσεις. Έτσι δεν είναι, κύριε Π.;

(Ναι, το πιο χρήσιμο κουμπάκι σε έναν υπολογιστή είναι το backspace. Με μια μόνο κίνηση, ένα κλικ! και έχεις σβήσει σελίδες ολόκληρες.)

"Όλα όσα έχω κάνει, σκεφτεί, υπάρξει, είναι ένα άθροισμα υποταγών ή ένα ψεύτικο ον που το θεώρησα δικό μου, γιατί ενήργησα με κατεύθυνση από αυτό προς τα έξω, ή ανάλογα με το βάρος των περιστάσεων που υπέθετα πως ήταν ο αέρας που ανέπνεα" (Φ. Πεσσόα)

26

Κι όμως είμαστε τόσο διαφορετικοί. Άλλες ιδέες, άλλα κατορθώματα, ξέχωρες ως τώρα ζωές. Μόνο οι ηλικίες μας επέμεναν να βαδίζουμε σε ευθεία, δίχως προσπεράσεις, να διατηρήσουμε εκείνη την ευλογημένη ετερότητα. Αυτή θα ήταν ο γεννήτοράς μας, κι έπρεπε να ενταθεί και να ενταχθεί αυτούσια, δίχως να απαλοιφθεί ή να διογκωθεί. Με συγκίνηση συμφώνησες αμίλητος, δώσαμε τα χέρια να ντυθούμε αστραφτερό και απαράλλαχτο λευκό, διάφανο, να φαίνεται η ψυχή μας. Οι φωνές μας καθαρές πάντα, κι ας τρεμόπαιζε κάθε λέξη. Ακόμα και σαν αυτούς που καπνίζουν βαριά, έχουμε τη θέση σε ένα δικό μας τραγούδι. Το αυτονόητο, όμως, είναι ακρωτηριασμένο, κι η δικιά μου πέτρα δειλιάζει, καλέ μου. Νομίζω πως σε λίγο θα συντρίψει το χέρι μου ή το χέρι μου θα την λιώσει και θα την αφήσει να πέσει στο έδαφος. Νόμιζω πως δεν κάνω λάθος, είχαμε την καλύτερη θέα, καθισμένοι πιο ψηλά απ' όλους.

Δυο

Δυο παιγνίδια, δυο έργα, δυο φωνές
Μια μικρή, μια μεγάλη
Ήρεμη και νευρική
Άγνωστη και μαθημένη
Κοντινή και μακρυνή
Ξωτικό και νεράιδα
Άσπρο και γκρίζο
Χώμα και νερό
Είμαι δύο, πάντα δύο ήμουν
(Ρώτα με τί θέλω)

Πορτραίτα

Εκλεκτές συγγένειες. Ζηλεύω τους συνεπείς μοναχικούς που έχουν τη δύναμη να παραμένουν "κλειστοί ", μέχρι εκεί που αποφάσισαν. Δεν ξέρω, και θα ήθελα πολύ να μάθω, αν τυχαίνει να βλέπουν τον ιδωτικό τους πύργο να γκρεμιζεται μέσα σε δευτερόλεπτα, από μια κινηση υπέρμετρης κοινωνικότητας. Λαχταράω ηρεμία και σιωπή.

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις με στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία, ως που να γίνει σαν μία ξένη φορτική" (Κ. Π. Καβάφης)

If you're wondering "why"

Γδέρνω με τα νύχια μου τις άκρες από τα σεντόνια.

Με τα βλέφαρα να τρεμοπαίζουν ασταμάτητα, αλλά κλειστά.

Περιμένω η βροχή να μου κάνει αυτή τη φορά το χατήρι.

Οι Σειρήνες στ’ αυτιά μου έχουν εκπληκτικό soundtrack.

'The kids are on high street' (MADRUGADA) - 'Wonders never cease' (MORCHEEBA) - 'Another sunny day' (BELLE & SEBASTIAN) - 'Teenage kicks' (UNDERTONES) - 'Gimme shelter' (ROLLING STONES) - 'Bathtime' (TINDERSTICKS) - 'Do you love me' (MY RUIN) - 'Panic' (SMITHS) – 'Blood Shack' (HELLDORADO) - 'Hair and Skin' (MAZZY STAR) - 'Rescue' (ECHO AND THE BUNNYMEN) - 'You make me feel' (ARCHIVE)